Vrijwilliger van het seizoen: de Herfst-Winter-Lente-Zomer
Om bijzondere vrijwilligers in het zonnetje te zetten, wordt er elk kwartaal een ‘vrijwilliger van het seizoen’ verrast door HSV, met prachtige bloemen en een waardebon van
Vrijwilliger van de Herfst 2026:
Yvon Pronk
We hadden elkaar al een tijd niet gesproken en ik zou even “een bakkie komen halen” bij Yvon Pronk. Als ze opendoet en ik haar vertel dat ze is verkozen tot Vrijwilliger van de Herfst, is het éérste wat ze zegt: “Dan wil ik wel dat je echt de familie Bolten goed benoemt”.
Het is tekenend voor haar hele verhaal én voor haar bescheidenheid.
We gaan aan de keukentafel zitten, samen met haar man Dirk, die de koffie inschenkt. Er staan heerlijke stroopwafels uitnodigend op tafel en terwijl ik er eentje pak, is Yvon al van start gegaan met haar verhaal. Het tempo waarop ze alle familieleden – en wat ze allemaal hebben gedaan en doen bij HSV – de revue laat passeren is zó hoog, dat ik af en toe even bij haar op de pauzeknop moet drukken. Zelfs mijn ooit geleerde steno houdt het niet meer bij. Maar er valt ook wel echt heel veel te vertellen. Want het “Bolten-HSV-virus waart al generaties-lang door deze familie Bolten”.
Het begon dus allemaal bij haar ouders. Vader Gerard (Radder) Bolten en moeder El Bolten-Kroone staan bij de oudere HSV’ers vast nog op het netvlies. Misschien bij een enkeling zelfs nog zoals ze er uitzagen ten tijde van hun huwelijk (waarvan deze prachtige foto). En bij veel meer zoals ze op en langs het veld aanwezig waren in de vele jaren daarna.
Trouwfoto van Gerard en El Bolten-Kroone
Vader Gerard kreeg de bijnaam Radder, omdat hij zo razendsnel was in de tijd dat hij voor HSV actief was in de selectie. “Hij kwam al uit voor het 1e elftal nog voordat ie 18 was.” Het gezin Bolten emigreerde met oudste dochter Tecla in 1951 naar Australië en kwam in 1964 terug, uitgebreid met tweeling Ronald en Yvon en nakomertje Gregory. Vanaf dat moment speelde HSV opnieuw een belangrijke rol in hun leven.
Vader Gerard was lang lotenverkoper voor HSV en liep steevast tijdens de wedstrijd een rondje om het veld om iédereen ‘het laatste lootje’ te verkopen. Moeder El kan ik mij persoonlijk ook nog goed herinneren als fanatieke supporter van het eerste. “Ja, mam stond altijd achter het doel te kijken en zich op te winden. Zij was een van de trouwste supporters. Maar ze was nog veel meer dan dat. Zij was óók een van de oprichters van het damesvoetbal binnen HSV. En ze regelde het clubblad en de loterij van de fancyfair in de BukBuk.”
In hun jeugd gingen Ronald en Yvon samen al allerlei adressen langs voor het ophalen van de toto-/lottoformulieren, die ze dan bij Jan van Gijlswijk inleverden. “En pap ging langs alle sigarenwinkels, zoals Apeldoorn en Kraakman, om ze op te halen en weer in te leveren.”
Toen Yvon en Ronald 18 jaar waren werden ze samen jeugdleider van de Pupillen B3. “Fons van Haastrecht was een van die kleintjes. Toen Fons bij AZ ging spelen zeiden Ronald en ik heel trots: die hebben wij mede opgeleid!! Al zal hij het zelf misschien niet eens weten, wie zijn leider en leidster waren, toen hij 8 was.
”Bij het uitwerken van het interview raak ik wat in verwarring. Want toen mijn jongens klein waren speelden er in de B’tjes (wat nu de JO17 is) jongens van 15-16 jaar. Jongens van 8 speelden in de E’tjes. Dus bel ik Yvon nog even en legt ze het uit.
“Wij waren leider van pupillen B3. De indelingen waren heel anders in die tijd. Je hebt het wel over tig jaar geleden natuurlijk. Voor de invoering van JO-categorie met leeftijden, zoals we dat nu hebben, had je de indeling van de jeugd A t/m F. De F’jes waren wat nu de JO6/7 zijn. Dus het klopt dat toen jouw kinderen klein waren, kinderen van 8 in de E’tjes speelden en kinderen die in de B speelden 15 of 16 waren.
Maar je had nóg vroeger – dus in de tijd waarin wij de pupillen B3 begeleidden – de indeling pupillen, aspiranten en junioren. Pupillen waren de kinderen van 8-11, aspiranten waren 12 tot 15 jaar en junioren waren 16 tot 18. Junioren hadden geen letters, maar waren gewoon Junioren 1, 2 of 3.”
Kijk… dat is dus een wetenswaardigheid uit de oude doos is!! En Yvon weet er nog meer over te vertellen. “De pupilletjes speelden in die tijd – hoe klein ze ook waren – 11 tegen 11 op een groot veld met een verlaagde doellat en mét de buitenspelregel. Dat is een heel verschil met zoals ze nu spelen, op een kwart en half veld.
We moesten altijd zelf fluiten en vlaggen. De ene wedstrijd floot ik en vlagde Ronald en bij de volgende wedstrijd draaiden we dat om. We speelden in de regio, dus in Alkmaar, Akersloot, Egmond, Castricum en Uitgeest en gingen altijd op de fiets. Alleen als we naar Uitgeest moesten regelden we auto’s.”
Yvon heeft de begeleiding van jeugdteams lang gedaan en was ook fervent supporter bij de jeugd.
Ik vraag haar naar hoogte- en dieptepunten. “Een écht dieptepunt was toen de jongens van Junioren 1, waar ik vaste supportster van was, een beslissingswedstrijd tegen Meervogels om het kampioenschap verloren. Dat werd gespeeld op het veld van de Flamingo’s. Vreselijk jammer was dat. Een hoogtepunt kan ik niet zo gauw verzinnen, ik heb alle jaren genoten.”
Inmiddels is Tecla de administratie/boekhouding gaan doen en daarmee is zij rechterhand geworden van de penningmeester en zou ze dat jarenlang blijven van alle penningmeesters die daarna kwamen. En Gregory werd vaste vlagger van het 1e elftal. “Alle nazaten van pap en mam zijn aan de slag gegaan bij HSV….het werd met de paplepel ingegoten. En wij hebben het allemaal weer doorgegeven aan onze eigen kinderen.”
Mariska Zoon, dochter van Tecla en Jan, waarmee dus het nichtje van Yvon, zorgt er sinds zo’n drie jaar voor dat alle jeugdteams keurig in de kleren blijven. Voor de praktische uitvoering heeft ze hulp van een aantal anderen, maar juist de coördinatie en afstemming met de sponsorcommissie, is elk jaar opnieuw een hele klus.
Ook Yvons zoon Martijn is behoorlijk genetisch belast met het Bolten-HSV-virus.
“Zijn hele jeugd heeft hij bij HSV gevoetbald. Toen hij naar de senioren overging en de toenmalige selectietrainer het niet goed vond dat hij 2x per week mee ging trainen, is hij naar Foresters gegaan. Hij had er ook de nodige vrienden spelen en mocht daar wel 2x per week trainen. Zo’n 2 a 3 jaar heeft hij er in het tweede elftal gevoetbald. Toen stonden Dirk en ik dus langs de lijn van de Egels te kijken. Het was tekenend dat wij de trouwste supporters van het 2e waren.”
Na die korte periode keerde Martijn terug naar wat toch ‘zijn’ club was en ging in HSV4 spelen. En is hij al járenlang betrokken bij de jeugd als trainer. “Ook Martijn zegt heel trots dat hij AZ-er Lewis Schouten heeft getraind en dat nog wel samen met de net genoemde Fons van Haastrecht.” Daarnaast is hij vrijwilliger om allerlei dingen te organiseren, als die zich voordoen. Zoals de trainingen voor meisjes, voorafgaand aan het jaarlijks Schoolvoetbaltoernooi.
Yvon is blij dat Martijn is teruggekeerd naar HSV, omdat het toch altijd bleef voelen als zijn club, vanaf de vroege jeugd. “Onze jongens hebben er altijd genoten, allebei. Ze zijn 9 jaar mee geweest naar Texel als deelnemer (en later ook als leider). Wij planden onze vakantie altijd daaromheen. Want de ene week ging Jeroen en de andere Martijn. Dus die twee weken konden we niet weg, want de jongens vonden het té heerlijk op het kamp.”
Zoon Jeroen heeft na de jeugd bij HSV bij diverse andere clubs gespeeld, meestal als keeper. “Hij is gescout door Ripperda en heeft later ook gespeeld bij AFC’34. Alex Pastoor heeft weleens tegen Dirk gezegd, toen hij Jeroen een keer zag keepen, dat ze bij AZ hebben zitten slapen.”
Dirk zelf speelt vrijwel zijn hele leven bij AFC’34, in die tijd een duidelijke rivaal van HSV.
“Toen ik verkering kreeg met Dirk zei de toenmalige trainer Kees (‘Vadertje’) Driehuis: wat doe jij nou met een AFC’er? Ik zei: wat moet ik anders….er is geen HSV’er die me wil.”
HSV heeft destijds z’n uiterste best gedaan om Dirk naar de rood-gelen te halen en slaagde daar ook in. ““Ik weet het nog heel goed…ik was zwanger van Martijn. De sluitingsdatum voor overschrijvingen was 1 juni. Nico Meijer, speler van HSV1 en bij velen bekend als ‘Kiekes’, had tegen de voorzitter Tinus Houtenbos gezegd dat de club Dirk moest benaderen. Op 31 mei om 23.00 uur heeft Dirk samen met bestuurslid Jan Op de Weegh de overschrijving ingediend. Op 3 augustus werd de eerste wedstrijd van het 1e gespeeld en stond Dirk opgesteld. Maar hij moest afzeggen vanwege de geboorte van Martijn die dag.” Dirk heeft uiteindelijk 3 jaar in het 2e elftal gespeeld en ging daarna terug naar AFC’34 om daar zaterdagvoetbal te spelen. Wel bleef hij gedurende de jeugdjaren van Jeroen en Martijn bij HSV teams leiden. Ook was hij als klusser bij het oude complex vrijwillig aan de slag.
Dirk traint zelf bij AFC’34 nog steeds alle zaterdagen met leeftijdsgenoten, die de zogenoemde ‘Gravelboys’ worden genoemd. Met zijn 74 jaar is hij het oudste actieve lid van de Alkmaarse club.
En dan naar Yvon zelf….want zij wil wel de familie Bolten vol in de zon, maar die zon verdient ze zelf als geen ander!!!
Haar grootste en langstdurende klus is wel de ledenadministratie. Een klus die úren werk in de week kostte in de beginperiode. “Tecla, die net als ik als kind al besmet is door het Bolten-HSV-virus, ging op enig moment de boekhouding doen. En toen er in 1988 een vacature kwam voor de ledenadministratie zei zij ‘ik weet wel iemand’ en voor ik het wist was ik aan de gang. Het eerste lid dat ik inschreef was mijn zoon Jeroen….nou, die is nu 44.”
In de loop der tijd is deze taak enorm veranderd. Door automatisering van de processen, is het inmiddels veel minder werk geworden en speelt de KNVB een veel directere rol in de communicatie. Maar Yvon vond het vroeger leuker, omdat ze toen een echte spin in het web was.
“Vroeger was het veel meer omvattend. Alles ging handmatig en daardoor had ik ook alles in mijn hoofd zitten. Ook stuurde ik brieven naar de nieuwe leden. Alle wijzigingen liepen ook via mij. Ik kende elke lid en dat was veel persoonlijker.”
Naast haar vele uren werk als ledenadministrateur, heeft zij ook al heel erg lang het wedstrijdsecretariaat op de zondag onder haar beheer, in samenwerking met o.a. Mona Burgering die de zaterdag coördineert. En daarnaast doet ze de veldindeling en kleedkamerindeling.
“In het wedstrijdsecretariaat ben ik min of meer ingerold. Hilda Bolten en Aad Buur deden de zondag. Ik was er al een tijdje op de zaterdagen en toen zij stopten op de zondag, heb ik dat overgenomen. Dat was destijds echt wel heel wat meer werk dan nu. Je kunt het je nauwelijks voorstellen, maar wij moesten voor álle wedstrijden, élke week opnieuw, alle KNVB-nummers van de spelers op het wedstrijdformulier invullen met een pen. Eigenlijk was dat een taak van de leiders, maar dan kwamen ze naar me toe, zo van Yvon, wil jij…? … en dat deed ik dan. Later werden er briefjes getypt, geprint en opgeplakt, maar dat werd op gegeven moment niet meer geaccepteerd door de scheidsrechters. Want dan stonden er jongens op die helemaal niet meededen en omgekeerd.”
Tegenwoordig is het m.b.v. de computer veel minder tijdrovend. Maar destijds was het hele weekend gevuld met voetbal(gerelateerde) activiteiten. “Op zaterdag kijken bij de jongens, op zondag kijken bij Dirk (en toen de jongens groter werden en Dirk op zaterdag ging spelen omgekeerd), wedstrijdsecretariaat, kleedkamerindeling, veldindeling….ik wist gewoon niet meer wanneer ik de boodschappen moest doen. Of naar de kapper.”
Naast deze klussen is Yvon ook nog coördinator van de Overige Senioren, samen met Edward Geesken. “Dat doen we al héél lang samen en Edward heeft gezegd dat hij pas stopt als ik dat doe. Zo voelt dat voor mij hetzelfde. Dus we gaan samen nog maar even door.
We kennen de aanvoerders inmiddels al heel erg lang en ik heb ze ook goed ‘opgevoed’ dus ze regelen vrijwel alles zelf. Zoveel werk is het niet, maar het blijft belangrijk dat ze een aanspreekpunt hebben.”
Niet alleen bij HSV was Yvon actief overigens. Ze heeft badminton gespeeld en daar 10 jaar lang de Grote Clubactie georganiseerd. “En toen de kinderen (in de jeugd) tennisten bij HSV begeleidde ik de jongens tijdens de woemi-competitie. Bij tennisvereniging ‘t Vennewater wisten de organisatoren mij ook te vinden (ook al speelden de jongens er niet). Onder meer door kinderen van verder weg als logé op te nemen, tijdens het toernooi. Mijn drijfveer is vooral: het hoort zo, we zijn er toch altijd.”
In 2023 ontving Yvon – tegelijkertijd met haar zus Tecla – een lintje voor haar jarenlange inzet als vrijwilligster bij HSV, ten tijde van de aanvraag in 2022 al 48 jaar. Nu in 2026 is Yvon dus al 52 jaar actief voor de club en dat met haar enorme inzet. “Ik werkte niet, dat scheelt natuurlijk wel. Maar ik vond het ook gewoon heel erg leuk om te doen, met name om de vele sociale contacten. Iedereen kent je.”
Wel vindt ze het nu tijd om een stapje terug te doen. Even letterlijk zelfs, want half november wordt ze geopereerd aan haar knie. En de afgelopen maanden heeft ze ook wel wat ‘fysieke waarschuwingen’ gekregen, waardoor ze even wat rustiger aan moest doen, tegen haar natuur in.
We ronden het gesprek af en ik moet haar opnieuw beloven om de hele familie Bolten te noemen. Na het interview krijg ik ook nog de nodig appjes van haar.
Vrijwilligers zoals Yvon zijn superbelangrijk voor HSV. Door haar jarenlange ervaring en alle kennis van processen binnen de vereniging, is zij steeds opnieuw een vraagbaak voor nieuwe mensen. De verbinding waar ze voor zorgt, met name in het doorgeven van het stokje van de vorige naar de volgende generatie, is van wezenlijk belang voor de doorontwikkeling van de vereniging.
We zijn trots op én dankbaar voor alles wat zij voor onze vereniging heeft betekend en nog steeds!!
En goed nieuws: dat Bolten-HSV-virus is dus ook besmettelijk voor ‘aanhang’ en wordt van generatie op generatie overgedragen. Dus het waart nog steeds in de familie. Waar het ooit begon met 2, zijn het er nu 8. En de kleinkinderen spelen al bij de jongste jeugd. Dat virus is zo gek nog niet…..
HSV…..dat zijn we samen!! ♥♥
Vrijwilliger van de Herfst: Waardevol. Onbetaald. Onbetaalbaar!
Ellen Popma, november 2026
